![](https://ghaaemi.ir/wp-content/uploads/2022/04/image-107.png)
مشکل قواعد تصمیم گیری که عدم قطعیت اندازه گیری را در نظر نمی گیرند
بیانیه های انطباق تحت ISO / IEC 17025: 2017 نیاز به یک قاعده تصمیم گیری (7.3) که عدم قطعیت اندازه گیری را در نظر میگیرد، دارد. برخی از مردم استدلال میکنند اگر مشتری درخواست کند، با نادیده گرفتن عدم قطعیت میتوان انطباق را “حساب” کرد; اما به نظر میرسد که این یک اعتقاد کاملاً متناقض است که شما میتوانید با “انجام ندادن کاری” کاری انجام دهید (آیا میتوان با “عدم اطاعت از چراغ قرمز جهت توقف” از “یک چراغ قرمز جهت توقف” اطاعت کرد؟)
علاوه بر تناقض دستوری و منطقی در این رویکرد، برخی دیگر نیز استدلال میکنند که این کار مجاز است زیرا ” مشتری ریسک همراه با نادیده گرفتن عدم قطعیت را قبول میکند” این نیز یک استدلال نادرست است که با یک مثال ساده نشان داده خواهد شد.
- فرض کنید به دلایلی فرضی، پذیرش ساده بدون در نظر گرفتن عدم قطعیت اندازهگیری، به عنوان یک قاعده تصمیمگیری قابل قبول تعریف شده باشد: قبول، وقتی که مقدار اندازهگیری شده در بازه رواداری اعلام شده است و عدم قطعیت نقشی در روند تصمیمگیری ندارد
- همچنین فرض کنید که برای یک اندازه گیری ویژه، یک رواداری ±1 وجود دارد و مقدار اندازه گیری شده برابر با 0.5 است.
- از آنجا که مقدار در بازه رواداری است، بنابراین نتیجه بدون در نظر گرفتن عدم قطعیت اندازه گیری، قبول اعلام می شود
در واقع، تمام سناریوهای اندازه گیری زیر با توجه به این قاعده منجر به قبولی میشوند …
![](https://ghaaemi.ir/wp-content/uploads/2022/04/image-105.png)
𝑢 = 0.1 ، = 100%قبول، طبق قاعده پذیرش ساده بدون در نظر گرفتن عدم قطعیت u
![](https://ghaaemi.ir/wp-content/uploads/2022/04/image-106.png)
𝑢 = 2 ، 𝑝𝑐 = 37% قبول، طبق قاعده پذیرش ساده بدون در نظر گرفتن عدم قطعیت u
![](https://ghaaemi.ir/wp-content/uploads/2022/04/image-107.png)
𝑢 = 10 ، 𝑝𝑐 = 8% قبول، طبق قاعده پذیرش ساده بدون در نظر گرفتن عدم قطعیت u
مشکل قواعد تصمیم گیری در این حالت
همه این سناریوها (و تعداد نامحدودی سناریوی دیگر) به صورت مکرر ممکن میباشد و در صورت در نظر نگرفتن عدم قطعیت اندازه گیری، ریسک در هر حالت متفاوت خواهد بود.
بنابراین نمیتوان “ریسک مرتبط با نادیده گرفتن عدم قطعیت” را پذیرفت، زیرا ریسک نه تنها تعریف نشده است، بلکه وقتی عدم قطعیت نادیده گرفته شود، ریسک قابل تعریف نیست.
در دفاع نمیتوان ادعا کرد که “در عمل چنین اتفاقی اجازه نخواهد داده شد” و در عین حال ادعا میکنند “عدم قطعیت را نادیده میگیرند”.
بعلاوه فرض کنید، در این وضعیت فرضی، مشتری فهمیده است که این ریسک، تعریف نشده و هنوز هم میخواهد ادامه یابد، این سوال پیش میآید که “برای کدام هدف قانونی؟” اگر (برای برخی هنوز دلیل موجهی وجود ندارد) چنین تصمیمی مانند همه حالتها، پس از آن مجاز باشد، برای جلوگیری از بیان نادرست نتیجه، تصمیمگیری باید به طور درست گزارش شود … به عنوان مثال:
“قاعده تصمیم گیری: قاعده پذیرش ساده، عدم قطعیت را نادیده میگیرد، که به موجب آن امکان بیان هیچ سطحی از اطمینان یا ریسک مرتبط با تصمیم گیری وجود ندارد”
به نظر نمیرسد که از این امر استقبال شود، اما حذف قسمت پایانی این جمله موجب نادرست جلوه دادن اساس تصمیم گیری میشود.
عواقب بیشتر، نادیده گرفتن عدم قطعیت اندازه گیری این است، که نتیجه چنین تصمیم گیری انطباق از نظر “اندازه شناختی” قابل ردیابی نیست، به عنوان مثال نمی توان از آن برای تهیه قابلیت ردیابی برای هر فعالیت اندازه گیری بعدی مانند کالیبراسیون، آزمون، بازرسی یا صدور گواهینامه استفاده کرد.
قابلیت ردیابی اندازه شناختی ندارد، زیرا نتیجه از طریق زنجیره ای ناگسسته از اندازه گیریها و عدم قطعیت های مرتبط برقرار نیست. از نظر آماری ایجاد یک PDF برای اندازهده بر اساس بیانیه انطباق با استفاده از قاعده ای که به هر طریقی، مستقیم یا غیر مستقیم، عدم قطعیت را در نظر میگیرد، ممکن نیست.
در آخر، همچنین باید توجه داشت که قواعدی مانند “پذیرش ساده که عدم قطعیت اندازه گیری در روند تصمیم گیری را نادیده میگیرد، اما عدم قطعیت اندازه گیری همراه با نتیجه تصمیم گیری گزارش میشود” نیز با تعریف ISO / IEC 17025: 2017 از قاعده تصمیم گیری سازگار نیست زیرا عدم قطعیت در روند تصمیم گیری نقش نداشته است.
گزارش عدم قطعیت پس از تصمیم گیری ممکن است اجازه دهد که بعداً ریسک ارزشیابی شود ، اما در تصمیم قبلی برای پذیرش تأثیر نگذاشته است یا در غیر این صورت – بنابراین نشان دهنده وضعیتی است که تصمیم گیری بدون در نظر گرفتن ریسک اتخاذ شده است.
راه حل…
اغلب، در شرایطی که مشتری از آزمایشگاه میخواهد “عدم قطعیت را” نادیده بگیرد به این دلیل است که درک کافی از عدم قطعیت یا ریسک را ندارند تا متوجه شوند چه میخواهند. با این حال معمولاً مشتری در مورد مناسب بودن اندازه گیری ها اعتقاد چندانی ندارد – به عبارت دیگر، یک ایده ضمنی درباره هدفی که عدم قطعیت آن بیش از اندازه بزرگ است، وجود دارد.
ایجاد و استفاده کمی از آن “هدف” عدم قطعیت اندازه گیری را در نظر میگیرد.
از معیارهای پذیرش ساده میتوان به عنوان مبنایی برای شناسایی بازه پذیرش استفاده کرد به شرط آنکه همراه با محدودیت مشخص شده در عدم قطعیت استفاده شود، به عنوان مثال با توافق بر یک حد بالای عدم قطعیت اندازهگیری یا توافق با حد نسبت عدم قطعیت آزمون (TUR).
توافق برای حدود عدم قطعیت اندازه گیری موضوعی است که باید بین آزمایشگاه و مشتری آن بررسی شود. برای مثال، آزمایشگاه ممکن است اشاره کند که یک آزمایشگاه تایید صلاحیت شده است و مقادیری را برای عدم قطعیت احتمالی اندازه گیریهای کلیدی تعیین کرده اند …
به طور خلاصه:
قاعده ای مانند پذیرش ساده، بدون درنظرگرفتن عدم قطعیت اندازه گیری، یک قاعده تصمیم گیری مناسب تحت ISO / IEC 17025: 2017 نیست.(مشکل قواعد تصمیم گیری)
- در بهترین حالت، بدون ریسک قابل تعریف و بدون قابلیت ردیابی اندازه شناختی، از نظر فنی بی فایده است،
- در بدترین حالت، استفاده از وضعیت یک آزمایشگاه تایید صلاحیت شده، که تصمیم بی معنی را بعنوان چیزی قابل اعتمادتر از آنچه هست تصویب کند
قواعدی بر اساس معیارهای پذیرش ساده، میتوانند بخشی از یک قاعده تصمیم گیری معتبر، زمانیکه با یکدیگر برای در نظر گرفتن عدم قطعیت اندازه گیری استفاده میشوند، تحت این شرایط باشد:
- قابلیت ردیابی اندازه شناختی را فراهم کند (در صورت لزوم میتوان یک PDF را ایجاد کرد)
یک ریسک قابل تعریف در نتیجه تصمیم گیری وجود داشته باشد.