لودر سایت

نمونه گیری پذیرشی چیست؟

نمونه گیری پذیرشی روشی است که در صنعت برای کنترل کیفیت استفاده می شود. این روش از نمونه گیری آماری برای بازرسی یا آزمون یک نمونه تصادفی برای تعیین اینکه آیا کیفیت یک دسته از محصول یا خدمات قابل قبول است یا خیر، استفاده می کند. این روش برای کنترل کیفیت محصولات یا خدمات زمانی استفاده می شود که هزینه 100% بازرسی یا آزمون بسیار زیاد یا زمان بر باشد یا زمانی که آزمون محصول را از بین می برد. نمونه گیری پذیرشی ابزاری موثر و کارآمد برای اطمینان از کنترل کیفیت این گونه محصولات یا خدمات در نظر گرفته می شود. عمدتاً دو روش مختلف برای این منظور استفاده می‌ شود: نمونه‌ گیری با ویژگی‌ ها و نمونه‌ گیری بر اساس متغیرها.

 

نمونه گیری پذیرش چگونه کار می کند؟

روش نمونه گیری پذیرشی اولین بار توسط دوج و رومینگ رایج شد و توسط ارتش ایالات متحده برای آزمون گلوله ها در طول جنگ جهانی دوم استفاده شد. در طول جنگ، هر یک از گلوله ها را نمی توان از قبل آزمون کرد، زیرا گلوله ها را خسته می کند، از سوی دیگر، نمی توان خطر استفاده از گلوله در میدان جنگ را بدون آزمون آن متحمل شد.

روش نمونه گیری پذیرشی در چنین سناریویی حد وسط را ارائه می دهد. در این روش نمونه ها به صورت تصادفی از تعداد زیادی انتخاب می شوند و آن نمونه ها مورد آزمون  قرار می گیرند. بر اساس نتیجه این آزمون نمونه، تصمیم گیری در مورد قبول یا رد آن گرفته می شود. این جاده بین بازرسی 100٪ و بازرسی نکردن است.

به طور کلی، نمونه گیری پذیرش زمانی انجام می شود که تولید یک محصول به پایان برسد و از کارخانه تولید کننده خارج شود، اما در برخی موارد ممکن است در داخل کارخانه نیز انجام شود. لازم به یادآوری است که این روش به تعیین پذیرش یا عدم پذیرش دسته ای از محصول کمک می کند، اما کیفیت محصول را تخمین نمی زند. معمولاً تولید کننده چند نمونه از لات را در اختیار مصرف کننده قرار می دهد. اگر تعداد عیوب کمتر از تعداد قابل قبول باشد، لات مورد قبول مصرف کننده قرار می گیرد. دو نوع عمده از طرح‌ های نمونه‌ گیری پذیرش وجود دارد، یکی براساس ویژگی‌ ها و دیگری براساس متغیرها.

اگرچه مورد اول برای نمونه گیری پذیرش رایج ترین است، دومی نیز در بسیاری از موارد استفاده می شود.

 

طرح نمونه گیری پذیرش ویژگی چیست؟

در این طرح پذیرش، یک حجم نمونه تصادفی (که کمتر از اندازه لات است) از قسمت انتخاب می شود. سپس سطح کیفیت پذیرش یا AQL تعیین می شود. AQL حداکثر درصد نقصی است که می توان آن را به عنوان میانگین فرآیند تحمل کرد. به عبارت دیگر، حداکثر تعداد یا درصد قطعات معیوب در یک لات خوب است. سطح کیفیت قابل رد یا RQL نشان دهنده درصد نقص در یک مقدار است که فقط به عنوان نسبت مشخصی از لات ها قابل تحمل است. به عنوان مثال، یک شرکت محموله ای از 10000 قطعه از محصول X را دریافت می کند. شرکت دریافت کننده نمی تواند هر یک از محصولات دریافت شده را بازرسی کند. آن ها می توانند یک طرح نمونه برداری از ویژگی ها را اعمال کنند تا تعیین کنند که چه تعداد از محصولات باید بازرسی شوند (اندازه نمونه) و چه تعداد محصول معیوب مجاز به آن نمونه هستند (شماره پذیرش). فرض کنید AQL 1.5٪ و RQL 5.0٪ است و فرض می شود که alpha=0.05 و بتا=0.1 است. سپس طرح نمونه گیری نشان می دهد که 209 قطعه نیاز به بررسی دارند و در صورت معیوب بودن 6 قطعه یا کمتر از 6 قطعه، محموله پذیرفته می شود و در صورت معیوب بودن بیش از 6 قطعه، کل محموله رد می شود.

 

طرح نمونه گیری پذیرش متغیرها چیست؟

این روش نسبتاً پیچیده ای است و نیاز به درک مدل آماری توزیع نرمال دارد. در این روش به جای داده های ویژگی از متغیرها یا داده های اندازه گیری استفاده می شود و نرخ معیوب و نرخ نقص با میانگین، انحراف معیار و شکل توزیع متفاوت است.

 

نویسنده پست: ghaemi mohammad

این سایت جهت ارائه اطلاعات بروز و تخصصی در حوزه سیستم های مدیریت کیفیت و اشتراک گزاردن تجربیات اینجانب در حوزه ارزیابی انطباق و ترویج و ارتقای این علم تشکیل شده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *